Bang voor mannen

Bang voor mannen“Hierrr!” (…) Geblaf en gegrom (…) “Nee, blijf!”

Zijn stem en het geblaf van zijn hond dragen ver in het verlaten winterbos. Hij is duidelijk aan het trainen met zijn hond. Ergens op een zijpad, ik zie ze niet. Ik loop door, alert. Weinig later voel ik dat ze de bocht om zijn gekomen en achter me lopen. Gelukkig heeft hij zijn hond goed onder appèl, denk ik, beducht om weer eens gebeten te worden. Meteen flitst door me heen: een goed getrainde hond gehoorzaamt ook op een commando om aan te vallen. De haren in mijn nek staan overeind. Ik ben druk doende mijn angst te verbergen en weg te redeneren, zonder succes. Man en hond houden mij bezig tot ze bij een volgend zandpad een andere richting hebben gekozen dan ik.

Dit gebeurt elke week in een ander bos met een andere man, met of zonder hond. Ik ben bang voor mannen en ik denk aan de opstelling van mijn vleesboom, vorige week. Als die tussen mij en man staat, voel ik me veilig. Als ik maar kon geloven in mijn eigen kracht had ik daar de vleesboom niet voor nodig. Hoe kan ik mezelf helpen? In een andere opstelling doet een deel van mij zich groot en sterk voor, terwijl een ander deel zich juist daardoor klein en hulpeloos voelt. Het gelooft niet in dit schijngedrag, het is niet mijn echte kracht.

Zo gaat het met die angst van mij: ik doe alsof hij er niet is, bedenk waarom hij irreëel is, de spanning in mijn lichaam loopt op want ik weet niet hoe het te ontladen en ik voel me klein en kwetsbaar – wat ik probeer te verbergen, met nog meer spanning tot gevolg. Dat moet toch anders kunnen? Maar hoe? De bossen ontmannen is geen optie; stoppen met wandelen ook niet; de oplossing ligt in mijzelf.

Ik pak het Gevoelsorkest erbij en breng het uitgesleten spoor in beeld dat ik elke week loop: ik wandel lekker – er is een man – onrust – ik realiseer me hoe alleen ik ben – bang – onmacht – gespannen – paniek. Het is een automatische riedel die ongemerkt in werking treedt, alsof ik uitglijd over een bananenschil en geen invloed heb op de onvermijdelijke valpartij daarna. Een rekensom net zo simpel als 1 + 1 = 2. Man + alleen = gevaar. In plaats van dit voorspelbare hogesnelheidstraject zou ik willen overstappen op een nieuwe route. Bijvoorbeeld: ik wandel lekker – er is een man – onrust – onderzoek – rustig – ontspannen. Dat uit het onderzoek kan blijken dat er werkelijk gevaar dreigt zodat vechten of vluchten noodzakelijk is, laat ik hier buiten beschouwing. Dat komt zó weinig voor dat ik mijn standaardreactie er niet op wil baseren.

Nieuw gedrag aanleren begint met eerst maar eens voelen en erkennen wat er is. De onrust, de angst. Verder even niks. Toestemming dat het er mag zijn, dat ik er mag zijn met deze gevoelens, in plaats van het weg te drukken. Kijken wat er dan gebeurt. Ik ga het de komende weken uitproberen op mijn wandelingen. Wordt vervolgd…

(Dit wekelijkse blog doet verslag van de ontdekkingsreis door mijn leven naar aanleiding van een vleesboom. Volgende aflevering woensdag 1 maart)

2 gedachten over “Bang voor mannen

  1. Linnet van der Wal

    Wat een prachtige reis maak je en wat ontzettend mooi dat je het op deze manier deelt. Ik voel troost en verbondenheid, alsof het staat voor het opkomen voor de vrouwelijke kracht. Bij mij is ook een vleesboom gevonden die veel klachten geeft. En veel inzicht. Ik ben een alternatieve reis begonnen met voeding, homeopathie, osteopathie en persoonlijke ontwikkeling. Ik herken zoveel de moed en kracht en dan het willen opgeven. Vooral dit verhaal raakt me. Ik ben ook bang, alleen in het bos, andere man, hevige angst. Vorige week voelde ik me zo bedreigd dat ik heel hard ben weggerend. Uit het bos naar de bewoonde wereld. Ik voelde het slachtoffer dader principe, en het ontkennen van mijn eigen kracht. Of anders nog het vertrouwen. Stoer doen en me groter neerzetten maakte dat ik niet bang was. Maar nu mijn baarmoeder me wakker maakt en laat zien hoe ik mijn eigen vrouwelijkheid heb ontkent, onderdrukt , heb aangepast. Wordt het onderdrukte zichtbaar en dat is zo schoon en kwetsbaar. Alsof dat niet zou mogen bestaan in een nog steeds patriarch systeem. Het thema macht en onmacht. En uiteindelijk het trouw zijn aan mezelf en mijn natuur. Ik wens ook meer verbondenheid met vrouwen onderling om meer van de vrouwelijke kracht te leren. Zonder het manipuleren Van de man me goed en volwaardig te voelen als vrouw. En keren vertrouwen op de mannelijke kracht ook in mezelf. Zonder deze als agressie in manvorm buiten mezelf te zetten en zelf te krimpen in inferieuriteit. Zoiets 😉

    Reageren
    1. Anneke Bericht auteur

      Hallo Linet,
      Ik zie tot mijn schrik dat ik nooit gereageerd heb op jouw bericht! Sorry. Hoe gaat het nu met jou, je baarmoeder, je vleesboom? Ik vind het prachtig wat je schrijft over het wakker worden van je eigen vrouwelijkheid. Dat herken ik. Dat ik zacht mag zijn met mezelf, en genieten en voelen wat er is. En pas onlangs ontdekte ik de behoefte aan balans tussen mijn vrouwelijke én mannelijke kracht. Ze mogen er allebei zijn, met hun eigen kwaliteiten. Dat is een vervolgstap. En nu de puzzel hoe ik met beide mijn leven vorm en inhoud geef. Fijn om met vrouwen te delen hoe ieder haar weg zoekt – gewoon door hem te gaan…
      Alsnog hartelijke groet,
      Anneke

      Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.